17 Temmuz 20261 dk okumaşiir

Ey İsimsiz Güzel

Ey isimsiz, isimsizliğin abidesi güzel,
Gözlerim görünce yüzünü,
Başka şeyleri görmeye tövbe etti.

Eskiler yanaklara övgüler sunardı, anlamazdım neden;
Ahmaklığın en üst zirvesindeymişim meğer, gözlerim körmüş.
O ayın kıskandığı ışığınla aydınlat beni gecenin karanlığından.

Gülüşündeki gamzen ile hayat pınarı ol, can kat bana!
Gözlerinin keskinliği bıçaktan, kılıçtan keskin geldi bana.
Kulaklarım, duyamadığı sesine hasret, ey isimsiz güzel.

Geceleri bana yük oluyorsun, düşüncelerime zincir olmuşsun.
Sen hariç düşler ve sözler bana kırbaç oldu;
Sen ise kuraklığın hâkim olduğu çöllerde serin bir dinlence.

Hayatı seni görene kadar eğlence sanırdım.
Gözlerim sana yönelinceye dek dakikaların bana zincir olduğunu bildim.
Ey tanrıça Aphrodite’in kıskandığı, Athena’nın önünde kul olacağı güzel!

Tüm tanrı ve tanrıçalar senin idealine koşarken,
Ruhum seni arayıp dururken,
Sen bilmezsin tüm bunları; duymaz o ceylan kulakların seslerimi.

Süleyman’ın sevdiklerine yazdığı gibi yazıyorum sana.
Biraz utanç, ama aşk-ı azim ile yazıyorum sana.
Gerçi sen uzaksın bunlara; sen dokunulmaz, tanrısal olansın.

Ben ise kirli gözlerim ve sözlerimle sana yalvarırken,
Günah işliyorum her bir sözümle.
Ama o günah ki işlenmeye en layık olan...

Ben aşağılık bir varlık, sen ise tanrıça.
Nasıl olur da bu günahkâr gözler sana bakar durur?
Nasıl olur da bu sözler senin kulağına layık olur?

Bu yazılanlar Padros’un sözü,
Küffarlığıyla nam salmış Padros’un sözü;
O bile göz yumamaz böyle bir güzele!

Kalbi karanlığa gömülmüş olsa da kurtarıcı olarak görür seni.
Karanlıktan körlüğe ulaşmış olsa da arar kurtuluşu,
Ama bilir kendini, layık olmadığını.

Oysa o yüzün ki insana dünyayı yaktırır,
O asalet ki insanı mezara sokar.
Niçin bu kadar aciz olduğumu hatırlatıyorsun, ey isimsiz güzel?

Gözlerim açıkça kanıyor sensiz olduğunda.
Kulaklarım, duyamadığı o sesin arzusuyla yanıp duruyor.
Varlığım senin varlığınla yaşıyor gibi, ey güzel.

Güzelliğini hatırlamaya çalışan aciz hafızam,
Hatırlamaya çalıştıkça kendini kaybediyor;
Çalışırken içen bir ayyaş gibi iş yapıyor.