Karalama

Boşlukta süzülürüm, Karanlıkta yürürüm, Görmem yolumu, Bilmem yolumu,

Kalbim sızlar belki Ruhum ahlar belki Ancak gözümden süzülmez O damla damla yaş

Işıklar vardı gittiğim yolda Belki varacaktım mutlu sona Ancak çıktı bi patika Saptım gittim yolumdan

Artık karanlık ve boşluk yoldaşım Değil bunlar aydınlık ve huzur Verir ruha acı ve hüzün Dinmek nedir bilmez, vallaha

Günler geçtikçe doğdu bi düşünce Zihnimin derinliklerinde yayıldı bu düşünce Ya en büyük günahsa acı ve zarar dedi bu düşünce Ve ben kendime karşı işliyorsam bunu, bilerekten?

Eee, o zaman hem acı veren hem çeken benim Hem üzülen hem üzen de elbet benim Niçin niçin yaşarım o zaman? En büyük günahı işlerim işledikçe daha çok işlerim ben

Ah Tanrı'm, Allah'ım, Nur'um ve Rab'bim Terk mi ettin beni yoksa umutlumusun bana Ben küfürler ediyorken kendime, acıya Sen misin bunun kaynağı ey Yüce Yaratan?

Eğer olsaydın bunların kaynağı İnan bana gönlüm ve kalbim karşı dururdu sana Ancak inanırım, inanmaktan öte bilirim ben Sen asla tercih etmezsin bunları, sadece doğdu bunlar

Haberin bile yoktur ya benden ve acılardan Ya olsaydı Yüce Yaratan, mutlak varlık ne olacaktı söyle?